Luttelgeestelijke

De naam ‘Luttelgeest’ komt, zo las ik ooit, van een plaats met die naam die vroeger bij Kuinre lag. De betekenis van de naam is gemakkelijk te begrijpen. ‘Luttel’ betekent: klein – je hoort er het Engelse ‘little’ in. En ‘geest’ is de naam voor hoger gelegen zandgronden. Dat hoor je ook terug in de naam ‘geestgronden’ – zo worden in Noord Holland de gebieden wel genoemd net achter de duinen. In Bennebroek, waar ik zo’n zeven jaar heb gewoond, heette het psychiatrisch ziekenhuis vroeger ook: ‘De geestgronden’. Dat was een creatief gebruik van dat woord ‘geestgronden’.

 

Op 19 mei 2013 deed ik intrede als predikant van Luttelgeest. Het was die dag de zondag van Pinksteren. We lazen natuurlijk het verhaal uit Handelingen 2.

Iemand maakte na de dienst een grapje: ‘je bent nu luttelgeestelijke geworden’. Daar kon ik wel om lachen. Sindsdien zit ‘luttelgeestelijke’ in m’n hoofd en duikt het af en toe op in mijn gedachten. Ik vind het wel een mooie typering voor de dominee van Luttelgeest. Immers, als dominee ben je een soort geestelijke. Het ambt van predikant kun je niet afleggen – je draagt het altijd met je mee. De toevoeging ‘luttel’ is tegelijkertijd een relativering. Luttel is klein – neem het ambt ook weer niet al te ernstig. Als predikant ben je altijd ook maar een gewoon mens.

 

Na ruim zeven jaar heb ik – jullie zullen het inmiddels al wel weten – het beroep door de Open Hof in Rijssen aangenomen. Dat was geen gemakkelijke beslissing. Immers, zoals het er nu naar uitziet, zal ik voorlopig de laatste eigen predikant van Luttelgeest zijn geweest. Dat maakt het moeilijk te vertrekken. Ik heb het gevoel jullie wat verweesd achter te laten. Maar het komt vast goed. En in de afgelopen jaren zijn er ook ontwikkelingen in gang gezet, die duidelijk maken dat jullie ook veel zelf kunnen. Dan denk ik bijvoorbeeld aan Zin in Zondag.

 

Waarschijnlijk zal ik per 1 december overgaan naar Rijssen. In de dienst van zondag 8 november zal ik ‘afscheid’ nemen. In die dienst zullen ook Sem Krol en Laura Krol worden gedoopt. Op zondag 22 november zal ik nog wel voorgaan in de dienst die bekend staat als de laatste zondag van het kerkelijk jaar; de zondag waarin we denken aan overleden geliefden.

Omdat die laatste dienst zich niet zo goed laat combineren met een ‘afscheid’, is het beter om dat op 8 november te plannen. Afscheid en doop gaan best samen.

Ondertussen denk ik na over de overgang van Luttelgeest naar Rijssen. Tijdens de laatste maanden heb ik een paar keer iets geschreven of verteld over mijn loopprojecten. Als overgang heb ik bedacht dat ik in etappes ga lopen van Luttelgeest naar Rijssen. Dat is bij elkaar zo’n honderd kilometer. Als een soort moderne pelgrim. Drie etappes heb ik al in de benen: Luttelgeest – Vollenhove, Vollenhove – Zwartsluis en Zwartsluis – Hasselt.

Al lopend denk ik wat na. Bijvoorbeeld over de zeven jaren in Luttelgeest. Wat is er gebeurd? Wat hebben we beleefd? Wat heb ik geleerd? Wat neem ik mee? Wat ga ik missen?

Een van de dingen die ik meeneem is de ‘luttelgeestelijke’. In strikte zin ben ik na mijn afscheid geen luttelgeestelijke meer. Maar ik geloof dat ik dat jasje toch niet hoef uit te trekken. Ik ben van dat jasje gaan houden. Het houdt me met beide benen op de grond.

 

Met hartelijke groeten, Dirk van Keulen